wanneer de dag niet meer
noch de nacht wordt onderbroken
elke avond haar schemering mist
en ik terug in je donkerder
dan donkere ogen
voorwaar geen verborgen list
en toch in rood gewroken
onder wind wordt niet gelogen
alleen de nasmaak onverkort
en daarvan enkel het wonder
dat zal worden opgeschort
© dio the cilany
het frist op als onder je voeten
slakken kraken stuifmeel
van de kaken druipt
wanneer een siddering
onlangs de ruggengraat
orgastische orkanen aankondigt
en toch ziet zij verlept
als een lege vijg
zonder verrijkt omhulsel
tot deemstering
versteend het lid bekruipt
zo ondanks straattoneel
© dio the cilany
de vertoont
enige gelijkenis met he
niet met hé, ha, hè
nee met he
want even neutraal
zonder verwondering
niet zoals dé
of dè
maar zonder
© dio the cilany
http://diothecilany.blogspot.com
er schijnen knollen te zijn
die heel voorzichtig oversteken
kruispunten die voorrang geven
aan etterbuilen glibberend en glijdend
over pus uit hun karbunkels
we doen enkele stappen opzij
voor een dood vogeltje
gevlogen tegen vensterglas
staren ons blind
in het vermeende leliebed
even slecht geborgen
als het kind in ons
© dio the cilany
ik beroer het water
om in mijn spiegelbeeld
van later te verdwijnen
het komt terug
in uitdovende golven, onveranderd
kijk ik toe vanuit de diepte
naar wolken
die zich samenpakken achter mij
als wild driftende panelen
volmaakt is het nooit
en minder dan een gegeven
© dio the cilany
bij aanvang aarde
bewogen door de wind
in vlagen ontloken begin
bakken vuren broden aan het spit
vliegen zwaarden over zwarte velden
voorbode van groen gespleten en geënt
voorwaar gehecht zijn
zielen aan materie dan in lucht
als oude mannen aan belegen geheimen
© dio tha cilany
http://diothecilany.blogspot.com
om tot heldendom te geraken
zal ik moeten verhalen
van plakkerige stinkende pispikken.
voor Cillie, mijn lief.
daar waar laatste druppels
worden afgeslagen aan de rand
van het urinoir staat zij
stante pede klaar om het zwaard
te pakken en links, rechts
op schouders in te hakken.
mij viriel te verheffen tot ridder
van het heilige kruis
der edele delen; met manlijk
meurend schaamhaar
voor eeuwig de jouwe
© dio tha cilany
het was toen
een bloem door het water sloeg
licht anders brak
ik zag je spiegel beslagen
minder mijzelf dan daarvoor
even een hard gelag
© Dio the Cilany
het is jouw stem
uit rots gehouwen fluistering
in graniet
als het lege blad wenkt
mijn woorden
schots en scheef geschreven
we kunnen brieven lezen
en de dag verstart als licht zich breekt
in enkel letters
is het zichtbaar
© dio tha cilany
het gras sliep als vanzelf de bergen
en over in het blauw
schiep verbeelding zijn spelonken
rond nachtelijk grauwen
danst het dal van verloren schapen
en de bevlogen wolf
die in zijn val een hongerloon verstouwt
onder een golf van mededogen
puilt lamlendig een melodie uit verderf
alvorens de deemstering is beklonken
zij rijst nog eenmalig berouwvol
verft haar verdronken lach
© dio tha cilany
van die dis heb ik al eens geproefd
