raak me nu ik naakt zie
scheur mijn ogen door de spijlen
van het verleden nachthok
wanneer de laatste duif
door de gleuf van de brievenbus
het struif van haar eieren lekt
zoals de nieuwe dag haar snot laat lopen
ongevleugeld als krochtenschaatsers
die alle hoeken en gaten van mijn schedel
maar raak me heel even
© dio tha cilany
wijkt de maan af
in het kleurloze behang
als ik even een vleugel omarm
happen neem uit jouw gedachten
gevangen in het venster
met de ruggen naar elkaar
valt koud zaad in rulle aarde
lossen onze puzzels op in lauwe thee
© Dio the Cilany
gefixeerd met een fleurige riem
tussen iets te korte planken
kun jij je kont niet meer keren
ik nagel je kist aan de bodem
van het graf, plak een roos
met cellotape op het deksel
sluit de kuil met plexiglas
kom vast elke dag een keertje kijken
om zeker te weten hoe het jou vergaat
ik neem nu wel de bloemen mee
zo zonde nu in deze staat
© Dio the Cilany
het is zinloos te spreken
van moeras
maar zie haar stobben
en stronken onder water
riet en bloemen tegen
een alles veranderende lucht
de laatste zucht van een slurpende stap
doet haar sporen vervagen in vochtige fases
vangt de weerspiegeling een vogel
in zijn vlucht
het is alom klaar
waar we ons zompig moeras ontstijgen
dringt pas echt het landschap door
© dio tha cilany
bedaarde weemoed opgelost
in kopjes lauw
en klonten op de rand
kristallijn kaatsend rond het noen
snerpt er rozengeur langs de wijzer
die geen tijd verdoet
© dio tha cilany
langs waterkanten speelt wellustig wind
met open bekken van waterlelies
happend naar ademlucht en mijn
kuiten die door modder woelen
sliertig wier dat vissen verstrikt
de kromme man sleurt netten
vastgebonden aan palen, waar
de zwarte aalscholver ansjovis verjaagt,
vleugels drogen en paling een illusie is;
hij, de laatste harde werker.
op het water alleen nog maar genot
van planken en polyester
proleten die pollen plunderen
rond als aardappelbovisten
op een witte schotel naast een
stinkzwampijper op blauwe pumps
© Dio the Cilany
nee, lampen hoef ik niet
en toch
soms dat gevoel van uitholling
langzaam
met theelepeltjes
ben jij
aan elke vingertop
een made die naar buiten wil
je snavel pikt
verslikt zich bij zoveel overvloed
een tegoedbon wil ik
voor later
© Dio the Cilany
