booming autumn

alle blaadjes knallen
in een laatste val



© dio tha cilany

stoer hoor

daar in de stad
vlak naast het plein
stond het sprietje
omringd door sprieten
spriet te zijn



© dio tha cilany

het kan soms zoet zijn

het is de ochtendjam
rond je lippen

die je weglikt met het puntje
en een blik die het noorderlicht streelt

ik staar naar de reflectie
in het gekartelde mes



© dio tha cilany

nog 1 maal op naar het licht

dans

mijn vrienden
met jullie bevroren aambeienbrein
vooralsnog op 0

dans

en sjans met gewillige truffelkutjes
gekruld om je middelmatige leest

dans

de polka der verweesden
trek je poten uit het slik



© dio tha cilany

beleving van een donker genoegen

het zweeft over bomen
langs de straat sleept
een overbodige zonnestraal

zoals liefde een illusie is
angst vreemdsoortig
een hand met zes vingers

rond de hals bij winterdag
paradoxaal tegelijkertijd warm
huiveringwekkend als gelei van kwallen

na een dag of drie
dood op het strand
lijkt alles er anders uit te zien



© dio tha cilany

zomaar wat kleur op reserve

je neemt als dunne drab 
een plaats in
dit leven kleurt het
donker en ongefilterd

kruipt er soms even
een glimp van licht langs
dat de bovenlaag valer drogen doet
dan daaronder stalen laarzen druipen
op een bed van zijde

je zinkt achter je moed aan
zoals een schoen prachtig blijft drijven



© Dio tha Cilany

een kaalslag

het was de derde nacht

ik dipte paprikachips in zelfbereide knoflooksaus
op basis van mayo en magere yoghurt

meer verslavend dan house
of de herhaling van inspector Morse op tv

achter het beeldscherm van de pc
een onaf gedicht gezien

dan krab ik de schors
van mijn paradepantser

in het eerste licht uit het oosten



© Dio the Cilany

beurs

wij drapeerden doeken rond ons hoofd
onaangedaan plantte ik louter woestijn om je heen

we missen jaren waarin mijn palmen verschroeien 
en ik wijs met meer dan een vinger naar jou

het is die bedrieglijke eenvoud van vogels



© Dio the Cilany

prijs en loof

we naaien rozen 
aan bladeren van de koude grond

over daken speelt rook 
van lang geleden alleen rond de top 

er kringelt een spoor van euforie 
in een feestelijk lint
waarmee wij bedelaarshanden binden



© Dio the Cilany

op en onderweg

mal, maar ongevormd
vervult het verval van afwezig

gebroken wolken listig gespleten
in een flits van onachtzaamheid
verdonkeremanen het spaarzame licht

de glazige man met spiegelei
omhoog en stil tegen de stroom in
gaat bestemming ombestemd
en toch onverwijld 



© Dio the Cilany

kort gepeins over de penis

tussen

ik peins
en 
ik penis

of

ik peins 
mijn penis

en 

ik peins
jouw penis

ligt een verschil

anders dan

hij peinst
mijn penis

of 

zij peinst 
mijn penis

dan wel 

man peinst
zijn penis

en

vrouw peinst 
zijn penis

mist een wereld



© Dio the Cilany

wij mennen maar wolken

wij hemelbestormers vieren
soms natuurlijk de teugels

overvleugelen elke kleur
en leveren een streek 
die niemand vaart op compassie

bij gelegenheid 
kan de borst opzwellen
in onze ogen



© Dio the Cilany

najagen van nep in nadagen

valse vis verstout het net met paskwil
een kooi, een groeve, een kuil in verval
van grote hoogte tot in het stroomdal
speelt men om niet met vormvast overkill

glibberig, als iets niet meer dan een gril
staat de teerling met feestdagen op stal
bevolken schapen en gapers de hal
tot eer van de heerser opvallend stil

kan de spijtoptant zijn kont niet keren
zijn spleet vermag niet voor- of achteruit
noch het zwart als kolengruis vereren

deemoed door achterklap zoals verluid
strijkt hij moedeloos zijn struise veren
verdeelt passioneel de schrale buit



© Dio the Cilany

is er oud

diep onder onze onttakeling
ligt niet meer dan hard gelag
op de vlucht
voor de beitelende kabouter

die in een zucht en een bochel
ons laag voor laag ontrafelt
tot minder geruis dan voorheen

en noten voor nieuwe muziek
luisteren niet zo nauw



© Dio the Cilany

waar eerder een oude kast

onbezwangerd sluiert het geruis van nachtleven
uit het openstaande bovenlicht
vermengd met stichtelijke klanken
van een vroege onheilsprofeet

sluipt met netkousen door het venster
van de bar hooggehakte man
voor de onlangs geopende kast
waar in het verleden duizend lijken

danst onbekommerd de paal
alsof het de laatste is
en proeft het nieuwe zaad



© Dio the Cilany

speelbal van een dorpsgek

een zweem van verbeelding
vermengt mij met haar bloed

van te voren goedgelovig
speelt een geur van even geleden
langs de kleuren van verdoving
in mijn ontvankelijkheid

ik sleutelde al eens een dag
aan de gedachte 



© Dio the Cilany

nog een dag

we voelen ons 
de kop omgeven met een waas
geweven door een nevel
van fijn geronnen stof

het blijft alleen van binnen
bewogen zonder wereld 

gesponnen in een web van ondoorzichtigheden
pluist de geest, verwaait in de wind
en danst de dag achterwaarts



© Dio the Cilany

drog

een vlucht beroert zijn veren
in te veel bevlogen woorden

spelen wijzers met de tijd
als ik even moet wachten

weerkaatsen opgeworpen balletjes
tot een open deur
de andere gesloten houdt



© Dio the Cilany

op het eind

om mij is een muur opgetrokken
daar behoeft niets aan toegevoegd
behalve zijn eigen schaduw

daar verbrokkelen tanden
knarsen kalklijnen als zij elkaar kussen
verzamelplaats van momenten lijken
waar de dood hen kleurrijk verweert



© Dio the Cilany

over datum

kijk

ons onopgemaakte bed
en deuren stil beduimeld

kleur van oude sporen
ramen ondoorzichtig
geur van het toilet

koelkast kleurt als oude kaas
nieuwe schimmel op de vaat
duizend dingen over datum

en ik

op zoek
tot de allerlaatste kroeg
en tenslotte
jou verdrinken



© Dio the Cilany